((Ποτήρι Φλογισμένο - Flaming Cup)) Αθανάσιος Χριστόπουλος

Φωτιά, φωτιά να ανάψει   Fire, fire, let ignite

ποτήρι να σε κάψει! o glass to be burnt! 

Στην Αίτνα να κυλήσεις In the Etna to roll

και μέσα να αναλύσεις. and inside to melt.

Αφού σε ήπιε εκείνη After she drank you

εκείνη που με πίνει she who drinks me (consumes my heart)

και σ' άγγιξα στο στόμα and my mouth touched you

μου άναψες το σώμα. you lit my body.

Και τώρα ο καμένος And now me the burned

στις φλόγες βουτηγμένος, in flames drenched

κοντεύω να αναλύσω, I am close to melt

χωρίς ποτέ να σβήσω. without ever to quench

Αλίμον' αν τολμούσα Alas! if I could dare

και σφίγγοντας φιλούσα squeeze and kiss

τα χείλη τ' αναμμένα the flaming lips

που άγγιξαν εσένα! that touched you, flaming cup!

(Λυρικά 1811)

Αθανάσιος Χριστόπουλος 1772-1847 Athanasios Christopoulos
(Σαν σήμερα γεννήθηκε, στις 2 Μαΐου στην Καστοριά)

Διαφορές με το πρωτότυπο...ο τίτλος είναι Φλόγες, Αίτνη...ο καϊμένος σ' ταις φλόγαις βουτημένος...με άναψες το σώμα...μια παλιά μαρτυρία βορειοελλαδίτικης αιτιατικής από τον Καστοριανό δημοτικιστή ποιητή, επίσης λόγιο, δικαστή, Φαναριώτη και μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Είναι αυτός που σύστησε ο Σπυρίδων Τρικούπης στον Σολωμό να διαβάσει τα "Λυρικά" του (χωρισμένα σε ερωτικά και βακχικά), όταν ο τελευταίος απόρησε "μα δεν ξέρω καλά ελληνικά, από πού να ξεκινήσω;'' Επειδή είναι ευχάριστα για τον αρχάριο. 

"Εγώ ζητώ το τώρα, και τούτη µόν’ την ώρα, οπόσο ηµπορώ, τον Βάκχον µου ρουφώντας, τον Έρωτα φιλώντας,  πασχίζω να χαρώ'. Του Καβάφη που μιμείται, στο ομότιτλο ποίημα, τον Χριστόπουλο. Από αυτήν την άποψη οι Φλόγες δεν είναι αντιπροσωπευτικό, δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία με τα υπόλοιπα ελαφρά, αρκαδικά και ανακρεόντεια. Και ίσως και για αυτό τον λόγο δεν είναι γνωστό. Μπορεί να φταίει και ο τίτλος.

Το σενάριο ως εξής. Ο ποιητής ήταν ερωτευμένος με μία Ιταλίδα από Σικελία, που γνώρισε στην Πάντοβα (τότε λέγαμε Πατάβιο) όπου σπούδαζε. Εκείνη όμως τον έβλεπε μόνο φιλικά, αυτός έβραζε και αυτή στον κόσμο της. Κάποτε με αφορμή ένα βιβλίο που της είχε δανείσει, όρισαν ραντεβού σε ένα ταβερνάκι. Έρχεται το γκαρσόνι και φέρνει δυο ποτηράκια μαλβαζία, που είχαν παραγγείλει. Μια στιγμή λέει η φιλενάδα "πάω τουαλέτα", και βρίσκει τότε ευκαιρία ο Θανάσης και σκέφτεται "αφού δεν μπορώ την ίδια να φιλήσω, ας αγγίξω λίγο του ποτηριού τα χείλη". Και με το που το κάνει αυτό, παθαίνει μια φούντωση, μια φαγούρα· ο γιατρός είπε αργότερα ότι ήταν αλλεργική αντίδραση από το κραγιόν. Και του 'ρχεται τότε η έμπνευση και γράφει τις "Φλόγες"...θα μπορούσε να είναι μία εκλογίκευση για αυτό το κατ' εξοχήν ερωτικό φετιχιστικό ποίημα κατάρας για της ερωμένης το ποτήρι. Συνήθως το ζηλεύουνε, εδώ το καταριούνται. Τα παράλογα του ερωτικού ψυχισμού. Ένα ξεχωριστό τραγούδι γιατί συνδυάζει διαφορετικούς κόσμους, είναι έντεχνο καψούρικο, όχι της θλίψης αλλά της μανίας· έχει χτυπήσει σαράντα ο πυρετός του έρωτα. 

Ψάχνοντας δεν βρίσκω κάτι αντίστοιχο νεοελληνικό, δεν βρίσκω π.χ. τη φράση ''εκείνη/ος που με πίνει" ή "που την ψυχή μου πίνει". Η μεταφορική έννοια του πίνω στα ερωτικά ή θα σημαίνει "γεύομαι"...Πίνω, πίνω απ' τους χυμούς σου...Σε βλέπω στο ποτήρι μου και πίνοντας σε πίνω, κι όταν τελειώσει το πιοτό δεν ξέρω τι θα γίνω....ή "καταπίνω, καταστρέφω". Την ίδια ακριβώς έννοια που έχει το τρώγω...με τρώνε οι έγνοιες....θα μπορούσαμε να λέμε και...με πίνουνε οι έγνοιες. Η πλησιέστερη φράση που μου 'ρχεται: Καλό είναι να το πίνεις το κρασί αλλά να μη σε πίνει. 

Μια παρένθεση πριν πάμε στα παράλληλα, να πούμε ότι το αναλύω (χαλαρώνω, καταστρέφω) εδώ σημαίνει λιώνω. Η επικρατούσα ετυμολόγηση του Χατζιδάκι λέει πώς προέρχεται από το λειόω, κάνω κάτι λείο, τρίβω, λειοτριβέω, για αυτό γράφεται λειώνω ή κατ' απλούστευση λιώνω. Ο Ψυχάρης υποστήριζε τη γραφή "λύωνω" και όντως το πολύσημο (υδρόλυση, γλυκόλυση) και λαϊκό ρήμα λύω/λύνω σε μας ακούγεται πιο κόντα στο λιώνω από το λειαίνω, αλλά σε ελληνιστικούς παπύρους μαγείας έγραφαν "μάγνητον λίθον λειώσας καὶ ἕψησον ὁμοῦ". (μαγνητόπετρα αφού λιώσεις βράσε τα μαζί)

Λέει η Αθηνά Γεωργαντά στο Οίνος στην Ποίηση, τόμος 3ος, σελ. 71 εκδ. Φάνη Μπουτάρη: Μεγάλος είναι ο κίνδυνος αν ενωθούν οι ισχυρές φωτιές: Venus in vino, ignis in igne (Αφροδίτη στο κρασί, φωτιά στη φωτιά). Λέγαν οι αρχαίοι "μὴ πυρὶ πῦρ ἔπαγε" μη φέρνεις στη φωτιά φωτιά. Και ο Παπαδιαμάντης θα ονομάσει το κρασί "ρευστὸν πῦρ".  Ολόκληρο αυτό το ποίημα της Αφροδίτης παίζει με συνώνυμα, παράγωγα και σημασιολογικά επακόλουθα της φωτιάς για να δείξει ότι το κρασί μαζί με τον έρωτα καίνε την ψυχή και το σώμα μας.....στο στίχο ''εκείνη που με πίνει'' λανθάνει το μοτίβο της Αναρρόφησης της Ψυχής....

Και μεταφράζω τα παράλληλα ποιήματα.

Τὸ σκύφος ἁδὺ γέγηθε, λέγει δ' ὅτι τᾶς φιλέρωτος

Ζηνοφίλας ψαύει τοῦ λαλίου στόματος.

Ὂλβιον· εἲθ' ὑπ' ἐμοῖς νῦν χείλεσι χείλεα θεῖσα

ἀπνευστὶ ψυχὰν τάν ἐν ἐμοὶ προπίοι!

(Μελέαγρος, 1ος π.Χ.)

Γλυκά η κούπα εχει χαρεί, και ο λόγος είναι επειδή

της ερωτιάρας Ζηνοφίλας στόμα φλύαρο ακουμπά.

Τί ευτυχία και χαρά· μακάρι και στα χείλη μου νά 'βαζε τα δικά της

και μονορούφι νά 'πινε εκείνη την ψυχή μου!

I drank your flesh, and when the soul brimmed up 

in that sufficing cup, 

Then, slowly, steadfastly, I drank your soul ; 

Thus I possessed you whole.
.......

Ήπια τη σάρκα σου και όταν ξεχείλισε η καρδιά
 στο γεμάτο ποτήρι,

τότε, αργά, σταθερά, ήπια και την ψυχή σου·

έτσι ολόκληρη ήσουν στην κατοχή μου.

......

Rapture by Arthur Symons (Ουαλός, 1865-1945) 

rapture αρπαγή, συναρπαγή (συναρπάζω), έκσταση, ηδονή, βιασμός (rape). Δεν μπορεί να μεταφραστεί αυτολεξεί, όπως και το possesed που παραπέμπει στη δαιμονική κατοχή. "Σαν δαίμονας ο Έρωτας κατέχει την ψυχή μας".

Ἄλλοι τὸν οἶνον ηὐλόγουν τὸν ἐν Ῥόδῳ

ὡς ἡδὺν εἰς ὄσφρησιν, ἡδὺν εἰς πόσιν·

ἐγὼ δὲ τοῦτον ηὐλόγησα πολλάκις

ὡς εἰς Ῥοδάνθης πλησιάζοντα στόμα,

ἤ καὶ τὸ κόνδυ μακαριστόν ᾠόμην

ὡς τῆς Ῥοδάνθης τοῦ καλοῦ χείλους θίγον.

Τί μοι τὰ πολλὰ καὶ τί μοι μακρὸς λόγος;

ἐζηλοτύπουν τῷ κυπέλλῳ πολλάκις

τῶν τηλικούτων θιγγάνοντι χειλέων.

Άλλοι της Ρόδου το κρασί παινούσαν, εύοσμο που 'ναι και γλυκό·

και εγώ το παίνεσα συχνά, καθώς εσίμωνε το στόμα της Ροδάνθης,

μακάριζα και το ποτήρι που τα ωραία της άγγιζε χείλη.

Μα τί πολυλογώ; ζήλευα, που τέτοια χείλη έπιανε.

(Τὰ κατὰ Ῥοδάνθην καὶ Δοσικλέα - Θεόδωρος Πρόδρομος 12ος αι.)

Και κλείνω με έναν τούρκικο αμανέ που ακουγόταν στο 
σήριαλ "Χριστός Ξανασταυρώνεται"

Το κρασί στο κελάρι παλιώνει

και του έρωτα το κρασί στην καρδιά μου

κι απ' τα δυο με μιας ήπια

πίστεψε με, μέσα μου καίγομαι

ο άνθρωπος τα χείλη ποτήρι

και το ποτήρι χείλη πως είναι νομίζει

κι απ' τα δυο με μιας ήπια

πίστεψε με, μέσα μου καίγομαι.


Αν βρω αντίστοιχο νεοελληνικό θα βάλω

Ἔστιν οὖν Τραγῳδία - Est igitur Tragoedia (Aristoteles Cantatus)

Links (Poetics-Aristotle) (Tragedy-Τραγωδία) (The evolution of the definition of tragedy) (Greek theatre building) (Παξινού/Μινωτής) (Irene Papas) (Iphigenia-Fontebasso) (Clytaemnestra-John Collier) (Oresters-Bouguereau) (Promitheas-Kazakos) (Spatial transformation in Greek tragedy) (Poetic Meter) (Simmons-Melpomene) (Hamlet's pieces) (Greek drama) (Herodotus) (Dionysus mask) (Dramatic structure-Freytag's triangle) (Catharsis-Odysseus Yakoumakis) (Illarion Pryanishnikov-Easter procession) (Ilya Repin-Easter in Kursk) (Nikolai Rimsky-Korsakov) (Roman Tragedy: Theatre to Theatricality) (Caesar's ghost) (Electra and Orestes) (Medea) (Oedipus) (Eteocles and Polynices) (Antigone) (Prometheus' fire) (Gluck-Iphigenia in Tauris)(Enchanted flute-Josephine wall) (Wagner-Tristan und Isolde) (Rembrandt-Aristotle Contemplating a Bust of Homer) (Greek mask) (Moon phases) (Sunrise)


Ἔστιν οὖν τραγῳδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδῶν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν. 


Είναι λοιπόν του θεάτρου η τραγωδία, μίμηση πράξης βαριάς, απόλυτης, μεγαλόπνοης, ντυμένης με ποίηση και μουσική, με την ανάλογη τέχνη του λόγου στα διάφορα μέρη,  που αναπαρίστανται όχι με αφήγηση ιστορική, μα στου παρόντος τη δράση περνώντας, από συμπόνια και φόβο στο τέλος καθαίρει τα πάθη του θεατή. 


(σπουδαίος = σοβαρός, υπέροχος) (τέλειος = ολοκληρωμένος) (μέγεθος = μεγαλοσύνη, ανάστημα, έκταση) (ηδύς, ηδυσμένος = γλυκός, με μουσική και ρυθμό) (χωρίς = χωριστά) (απαγγελία = αναγγελία, αναφορά, αφήγηση, απαγγελία) (πάθημα = συναίσθημα, πάθος, συμφορά)

Est igitur tragoedia imitatio actionis gravis et perfectae magnitudinem habentis suavi sermone separatim singulis formis in partibus agentibus, non per enarrationem, sed per misericordiam et metum transigens talium perturbationum purgationem. 

απλώς άλλαξα από εδώ το probae (καλής, ευγενικής, "proved, δοκιμασμένης") με το gravis (βαριάς, σοβαρής, σκληρής) και το indūcens (εν-οδηγώ, επάγω,  induction/ επαγωγή) με το trānsigens (τρυπώ, διαπερνώ, τελειώνω, συναλλάσω, transaction/συναλλαγή)


άλλες μεταφράσεις...represantation of an action....seriae/gravis et absolutae....condito sermone, distinctis singulis formis in partibus, agentium nec per narrationem, miseratione ac metu perficiens....(<<) ...actionis illustris....singulis generibus...atque terrorem, perturbationes huiusmodi purgans (<<)


...λέγω δὲ ἡδυσμένον μὲν λόγον τὸν ἔχοντα ῥυθμὸν καὶ ἁρμονίαν καὶ μέλος, τὸ δὲ χωρὶς τοῖς εἴδεσι τὸ διὰ μέτρων ἔνια μόνον περαίνεσθαι καὶ πάλιν ἕτερα διὰ μέλους....


...και ονομάζω γλυκασμένο λόγο αυτόν που έχει ρυθμό, αρμονία και μουσική, εκεί δε που λέω "χωριστά...είδη" εννοώ πως κάποια μέρη εκτελούνται με έμμετρη απαγγελία και άλλα με τραγούδι....


Και το τραγούδι δεν αφορά μόνο τα χορικά αλλά και τις μονωδίες, διωδίες (ντουέτα) των υποκριτών.


Nεοελληνικές παρανοήσεις...."πράξη που έχει διάρκεια, ευσύνοπτο μέγεθος" (το μέγεθος/μεγαλοπρέπεια αντιφωνεί με την μικροπρέπεια της κωμωδίας)..."με διανθισμένο, ευγενικό λόγο που τέρπει" (το ίδιο κάνουν οι έπαινοι και τα κοπλιμέντα)....."δεν απαγγέλλεται"...(Τραγική ποίηση = ποίηση, ακόμη και τα διαλογικά μέρη απαγγέλλονταν σε ιαμβικό τρίμετρο. Απλώς εδώ δεν έχουμε απλή αλλά θεατρική απαγγελία—Μία παράφραση για ορισμό της όπερας θά 'ταν...ἀδομένων καὶ οὗ δεῖ, διὰ μουσαπαγγελίας...τραγουδισμένων και όπου χρειάζεται με ρετσιτατίβο—Επίσης μπορεί να υπάρξει και απευθείας εξιστόρηση, αφήγηση, του χορού ή του αγγέλλου προς το κοινό)....."των παθημάτων και κάθαρση του ήρωα"....(σε κάποιες τραγωδίες βλέπουμε και εξαγνισμό/εξιλέωση/λύτρωση του ήρωα, όπως στην Ορέστεια, αλλά ένας ορισμός δεν μπορεί να πατάει στις εξαιρέσεις, η κάθαρση αναφέρεται στα παθήματα/συναισθήματα του θεατή. Η κάθαρση θα μπορούσε να αντικατασταθεί και από τον αριστοτελικό όρο για την τραγωδία ως "οικεία ηδονή", η ευχαρίστηση από την ταύτιση με τα πρόσωπα του έργου, των έντονων συναισθημάτων, της αδρεναλίνης, και όχι μόνο του οίκτου και του φόβου αλλά και των τοιούτων παθημάτων, παρόμοιες διονυσιακές συγκινήσεις. Η γλυκιά αδρεναλίνη, όπως η σοκολάτα, αυξάνει τα επίπεδα της γλυκόζης. Καταλήγουμε έτσι σε μία βιολογική ερμηνεία της κάθαρσης ως ανόδου και πτώσης, έντασης και ανακούφισης. 


Δύσκολο κείμενο η Ποιητική—και ιδιαίτερα για εμάς του Νεοέλληνες, που συναντάμε πολλές κοινές λέξεις αλλά με διαφορετικό νόημα—και οι θεωρίες και οι ερμηνείες της τέλος δεν έχουν...πολὺ γὰρ ἂν ἴσως ἔργον εἴη διεξιέναι καθ᾽ ἕκαστον...θα επανέλθω. Ήταν για την 27η Μαρτίου, ημέρα του Θεάτρου αλλά βγήκαμε εκτός προγράμματος. Πάμε να κλείσουμε λοιπόν με την Μούσα Μελπομένη.


Όλα τα ονόματα των Μουσών είναι σχετικά με την τέχνη τους. Ουρανία/αστρονομία, Κλειώ/κλέος/δόξα, Ερατώ/λυρική/έρωτας, Ευτέρπη, αυλού καλήδονη, Πολ-ύμνια, Τερψιχόρη/που τέρπει με χορό, Θάλεια/γλεντζού, που ανθίζει στα συμπόσια και τις κωμωδίες, εκτός από την Καλλιόπη/με καλή όψη —που μάλλον αυτή θα έπρεπε να ονομάζεται Κλειώ, Κλέα, και της ιστορίας η μούσα, Αλήθουσα, αυτή που δεν ξεχνά, τί χρησιμεύει η δόξα; η αλήθεια φωτίζει την ιστορία—και η Μελπομένη/τραγουδισμένη, που θα έπρεπε να λέγεται Θεανώ, Εικονία ή Προσωπία, γιατί η όψη, η μάσκα, είναι το γνώρισμα της· η Μελπομένη θα ταίριαζε για μούσα της όπερας· δια μέλους, ού δι' απαγγελίας. Εν πάση περιπτώσει, για τους αρχαίους δείχνει πόσο σημαντική ήταν η μουσική, ο ήχος, στην πρόκληση τραγικής συγκίνησης, δεν έφτανε να το δεις, έπρεπε και να το ακούσεις, ότι μία τραγωδία, δίχως τραγούδι και μουσική, ήταν για αυτούς αδιανόητη. Ο ηδυσμένος λόγος ποικίλει και ζωηρεύει το κείμενο.


Έτσι πέρα από εναλλασόμενη ρυθμική αγωγή, πετάγεται ξαφνικά ένας αργός τρίσημος |δι’ ἐ|λέου καὶ| φόβου πε|ραίνουσα| τὴν τῶν τοι|ούτων πα|θημάτων| κάθαρσιν| και ένας δεκαοκτάσημος (7+7+4) στο seperatim singulis|formis in partibus a|gentibus_. Για το τραγκοεντία, στην αρχή ήθελα να το αφήσω έτσι, επειδή το γκλισάντο βιμπράτο ακούγεται πιο ωραίο από το ρυθμικό τραγκοέντιά, αλλά αποφάσισα να το ξαναπώ και με τις δύο προφορές μαζί...τραγκοεντία, ως φόρος τιμής στην αρχαία Ελλάδα, όπως λέμε φλάουτι και ουώshington :-). Ψάχνοντας πάντως για λατινικό βρήκα στο Final Fantasy και την ιταλική προφορά tragedia.


Όταν το τελείωσα κάτι μου θύμιζαν οι πρώτες νότες και μετά από μέρες συνειδητοποιώ πώς είχα κρυπτομνησίσει το πρώτο και το τρίτο από τα τρία μέρη του αρχικού μοτίβου (Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί του και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν)  από το αγαπημένο μου Ρωσικό Πάσχα του Νικολάι Ρίμσκυ-Κόρσακοφ (1844-1908)· εθνικός ρομαντικός συνθέτης και δάσκαλος της ενορχήστρωσης.

Ένα ντοκυμαντέρ αξίζει μόνο για αυτό το δεκαπεντάλεπτο διαμάντι της ρωσικής σχολής, που θα αναλύει το ρυθμό, πεντάσημος ασυνήθιστος για δυτική κλασική μουσική αλλά αγαπητός στην ανατολική ευρώπη, τις μελωδίες από τους ρωσικούς ψαλμούς που επεξεργάστηκε ο συνθέτης και θυμίζουν πασχαλινό πλάγιο πρώτο, και την εμμονή του με τη θρησκεία, τη φύση, τον πανθεϊσμό, αν και ο ίδιος άθεος· τραγική αντίθεση. Όπως έγραψε για το έργο προσπάθησα να αποδώσω την μυθική και ειδωλατρική όψη της ημέρας, και τη μετάβαση από την ιερότητα και το μυστήριο της παραμονής του Σαββάτου στο αχαλίνωτο παγανιστικό πανηγύρι του πρωινού της Κυριακής.

Λεφτεριά συννεφιασμένη μιαν αχτίδα περιμένει

Hymn to Liberty - Ύμνος εις την Ελευθερία

Image Links: Greek flag-Thucydides-Tyrannicide-Battle of Plataea-Leonidas of Sparta-The Motherland calls-Constantine XI Palaiologos-Heraclitus-Heraclitus' quote on war-Alexander mosaic-Digenis Akritas-Nikolaos Plastiras-Last Emperor at the battlements by Iannis Nikou-Chios massacre-Sortie/Exodus of Mesolóngi by Theodoros Vryzakis-Naoussa, Distomo, Milatos, Melidoni massacres-Greek Persian duel on kylix-Spartan phalanx by Nikos Panos-Greek flag hoplite-Glory of Psara by Nikolaos Gyzis-Greece is destined to live and will live-Independence and  Liberty by Sam Haskins-Dove of Peace-Athena Promachos by Elis Lasop-Athena on pillar by Leonidas Drosis-Standard bearer at Amfisa by Louis Dupré with in the Greek flag-Nike of Samothrace-Grateful Hellas by Theodoros Vryzakis-

White Tower Jail-Libertad Hypatia-Filiki Eteria-Karyatides-Hands to SeaGull-Dove out of cage-That Greece might still be free-Oath of Filiki Eteria-Hellenic Nomarchy-Andreas Kalvos- Alexander Ypsilantis's Proclamation of Revolt, 24 February 1821, Iassy-Modern Greek Enlightenment-Theofilos Kairis-Rigas Feraios-Thourios-Rigas by Peter von Hess-Rigas' Chart-Magna Graecia-Pericles Philipp Foltz-Hellenistic World-Hagia Sophia-Michael Choniates-Hermes o Logios-"Rigas and save Greece" by Theofilos-Greece on the Ruins of Missolonghi, Eugène Delacroix-Enslaved Freedom by Vassilis L-Turkokratia-Waiting for Freedom/Butterfly-Laskarina Bouboulina-Suicide of a woman by François-Émile de Lansac-Loans on the back of Liberty-Greek debts 1821-2010-Woman on the sea-Belvedere gate-Evzone crying-Greek tear-Siege of Constantinople 1204-John VIII Palaeologos-Great Fire of Smyrna-Istanbul Pogrom-Destruction of Parthenon-Imaginary depiction of lost -in fire of Smyrni- bronze statue-Elgin marbles-Loans machinery-Devshirme-Paidomazoma by Nikolaos Gyzis-Famine and Death in Greece WWII-Maria Pantiska-Chios Delacroix woman-French images of 1821-

Greek War of Independence first year events map-Alexander Ypsilantis crossing the Pruth river by Peter Von Hess-Combat of the Giaour and the Pasha, Delacroix-Battle of Dragashani-Oath of Filiki Eteria by Dionysios Tsokos-Liberation of Monemvasia 23 July, 1821-Destruction of the Ottoman flagship at Chios by Kanaris, Nikiforos Lytras-Holocaust of monk Samuel Libovitis at Kougi-Agia Lavra-Eleftheria i Thanatos-Dance of Zalongo-Naval battle of Patras 1822-Mani 17 March 1821-Funky Lycabettos by Dana Siomkos-La Liberté guidant le peuple-Zeus-Seventy thunderbolts over Icaria-

Persephone and Demeter, Stephanidis-Gaia Earth-Spring daisies-Greek Spring, Sofia Vlachou-Greek nature-Peach blossoms-Lyceum of Greek women, Larissa-Dionysios Solomos portrait, author unknown- Corfiot dress-Lyceum of Greek women, Kerkyra-Salaminian dress-Corfiot dance-amorous eyes-Muses, Peruzzi-Hairstyle-Cretan women-Greek mother, Jakobides-Corfiot disk-Cretan lyra player, 1939-Pindar's Odes-Pindar, Ingres-With the smile on their face-1940 Greek soldiers dancing around a captured cannon-1940 War Cartoons-Greek soldiers smiling 1,2-Marching at the front-War wounded-

Eris on kylix-Eris with apple-Greek civil wars, 1823-1825-Assasination of Kapodistrias-Statue crying-Evangelika-National Schism-Noemvriana-Dekemvriana-Greek Civil War-Apple of the Discord, Woodhouse-The origins of the Greek Civil War, David H. Close-1974 Cypriot coup d'état-Greek Cypriot civil strife-Assassination of Grigoris Lambrakis-UN-Sky hand heart-The Hunters, Theo Angelopoulos-Psychi Vathia, Pantelis Voulgaris-Fratricides, Nikos Kazantzakis-Petrina Chronia, Pantelis Voulgaris-Athens Polytechnic uprising monument-

I know you by the sharp sword, the tremendous one,

I know you by the sight that counts by force all the land. 

Arisen out of the Greeks' holy graves,

as in old times brave, Hail, Liberty, Hail!

Long you had lived, hidden, shy and sad,

awaiting a voice calling you to come back.

That day belated, all in silence was,

in the shade of tyranny, oppressed by the slavery's yoke.

Oh, desolate one! the only solace stood by your heart,

to narrate in tears the prestige of the past.

Waiting and waiting for a liberal call,

the one hand hit the other having no hope.

wondering: «when do I raise my head out of these barren rocks?»

Crying and chained voices the only answer was.

Then lifting your gaze, in tears and haze,

Blood of your children had seeped on your face.

In blood-stained clothes, fleeing by stealth,

before stronger hands you were seeking for help.

Alone you set out, alone you came back;

as the doors stand shut when you need them so bad.

One, helpless, weeped on your chest,

another promised you help, but he tricked you instead.

Others, alas! glad upon your wreck,

"go find your children!" the cruel said.

Humblest it bends your deplorable head,

as of a poor knocking on graves,

thinking of life as intolerable bale.

But now every child of yours,

counterstrikes, assaults,

with no stop and rest,

seeking freedom or death.

The sky looking at your dash, upon your foes he booms,

but over your maternal land he spreads grains and blooms.

In the shadow hand in hand, in the shadow I scan,

lily-fingered girls that dance.

In the dance, charming, amorous eyes, sweetly move and bounce.

In the breeze, black, blond hairstyles swing and rock around.

My soul celebrates as the bosom of these maids,

 sweet milk of bravery and freedom shall donate.

In the revels on the greens I avoid drinks,

freedom-loving hymns like Pindar I sing.

Brave lads, for you war is joy, delight and game;

before the dangers your knees don't shake.

But Discordia, keeping a sceptre, the deceitful one

smiles and says: get it, too! miserable man.

The sceptre she shows you has a nice look,

"don't touch it!" for it brings down to tears of gloom.

Let not be heard by men envying you, brave lads,

that your brother's head is hurt by your hand.

Let not be heard by concordant, united nations,

"...since they hate each other, they don't deserve liberation".


Υ.Γ.
((Εθνικός Ύμνος· Μετρική και Μουσική Ανάλυση))